Gök Börü’nün Eğilmeyen Başı: Türkçülüğün Kutup Yıldızı Hüseyin Nihal Atsız
Bir milletin hafızası silinmeye yüz tuttuğunda, tarih sahnesine öyle şahsiyetler çıkar ki; tek başlarına koca bir ordu, tek bir satırlarıyla binlerce kılıç darbesi olurlar. Türk milliyetçiliğinin tavizsiz kalesi, inandığı dava uğruna dünyayı karşısına almaktan zerre kadar çekinmeyen fikir dehası Hüseyin Nihal Atsız, işte o şahsiyetlerin en görkemlisidir. O; makam, mevki veya şahsi menfaat için değil, yalnızca "Mutlak Türkçülük" ülküsü için yaşamış, acı çekmiş, savaşmış ve anıtlaşmış bir Gök Börü'dür.
Kür Şad'ı Dirilten Kalem: Ruhların Başbuğu
Atsız, sadece tozlu arşivlerde gezinen bir tarihçi değildi; o, tarihi alıp gençliğin damarlarına bir ateş gibi enjekte eden bir ruh mimarıydı. Yazdığı Bozkurtların Ölümü ve Bozkurtlar Diriliyor romanları, basit birer edebi eser değil, adeta Türk milletinin uyanış manifestolarıdır. Çin sarayını kırk çerisiyle basan Kür Şad'ı, bin üç yüz yıllık uykusundan uyandırıp modern Türk gençliğinin kalbine yerleştiren kişi odur. Onun satırlarını okuyan her Türk genci, kendini Ötüken ormanlarında, Altay eteklerinde hissetmiş; Mete Han'ın, Bilge Kağan'ın sancağı altında yürüyen birer nefer olmuştur.
"Delinse yer, çökse gök, yansa kül olsa dört yan,
Yüce dileğe doğru yine yürürüz yayan."
Atsız'ın şiirleri ve romanları, yenilgiyi asla kabul etmeyen, en karanlık gecede bile şafak vaktini hayal eden Türk'ün o çelikten iradesini temsil eder.
1944 Tabutlukları: Çileyle Sınanan Çelik İrade
Gerçek bir dava adamının büyüklüğü, rahat zamanlarda söyledikleriyle değil, fırtınalı günlerde gösterdiği duruşla ölçülür. İkinci Dünya Savaşı'nın sonlarına doğru, dönemin hükümeti Sovyet Rusya'ya şirin görünmek ve komünist tehlikeye göz yummak niyetindeydi. Atsız, dönemin başbakanı Şükrü Saracoğlu'na yazdığı "Açık Mektuplar" ile devletin içine sızan komünist kadroları tek tek ifşa ederek bu ihanete dur dedi.
Bu cesur çıkışının bedeli, 1944 yılının o karanlık günlerinde, 3 Mayıs'ta başlayan tutuklamalarla ödetilmek istendi. Türkçülük davasının sembol isimleriyle birlikte, sadece ayakta durulabilen, tepesinde 1500 wattlık ampullerin yandığı, havasız ve karanlık "Tabutluklara" atıldı. Ağır işkencelerden geçirildi. Ancak onu hapsedenler bir şeyi hesaba katmamıştı: Atsız'ın ruhu bedeninden çok daha büyüktü.
Mahkeme salonlarında, hakimlerin yüzüne karşı söylediği o tarihi sözler, bir savunma değil, adeta bir meydan okumaydı. O, eğilmedi, bükülmedi, af dilemedi. Zindanlar onu susturmak bir yana, davasını daha da biledi, çelikleştirdi.
Tavizsiz Karakter ve Asla Bitmeyecek Vasiyet
Atsız, hayatı boyunca hiçbir güce yaranmaya çalışmadı. Askeri Tıbbiye'de okurken Arap kökenli bir subayın İbn-i Sina'ya "Türk değil" demesi üzerine gösterdiği tepkiden dolayı okuldan atıldı. Üniversitedeki asistanlığından, savunduğu bilimsel ve tarihi gerçekler resmi ideolojiyle ters düştüğü için uzaklaştırıldı. Sürgünlere gönderildi, öğretmenlikten alındı. Fakat o, "Dalkavuklukla elde edilecek makamlar bizim ufkumuzun dışındadır" diyerek, yoksulluğu ve çileyi başı dik bir şekilde kabul etti.
Atsız, Türk gençliğine sadece bir ideoloji değil, bir karakter miras bıraktı. Yalan söylemeyen, riyakârlık yapmayan, dostunu da düşmanını da net çizgilerle belirleyen, "Sözde değil, özde Türk" olma şuurunu öğretti.
Bugün Atsız'ın bedeni Karacaahmet Mezarlığı'nda istirahat ediyor olabilir, ancak onun yaktığı "Turancılık" ateşi ve "Mutlak Türkçülük" fikriyatı, milyonlarca Türk gencinin kalbinde her saniye yeniden doğmaktadır. Vaktiyle bir fırtına gibi esen bu büyük Bozkurt, Türk'ün dijital ve gerçek hafızasında ebediyen yaşamaya devam edecektir. Selam olsun o eğilmeyen başa! Selam olsun Gök Börü'ye!